Rapporten

2030: een Truman Show of maatschappij met menselijke autonomie?

Nieuwe technologieën als artificial intelligence, datawetenschap en voorspellende analyse hebben één ding gemeen: door analyse van ons gedrag beogen ze ons leven aangenamer, veiliger en leuker te maken. Ze hebben echter ook allemaal een enorme honger naar data. Data over ons. Zonder dat we het weten worden op elk moment gegevens over ons verzameld: wat we doen, waar we zijn, wat we kopen, wat we eten, hoe laat we de wasmachine aanzetten, etcetera. Het stelt de techniek in staat om te anticiperen op ons gedrag en dat gedrag te beïnvloeden. Zolang daarmee inderdaad de kwaliteit van ons leven wordt verhoogd zijn dat soort ontwikkelingen toe te juichen. Maar hoe ver mag de beïnvloeding gaan? Hebben we er zelf eigenlijk nog wat over te zeggen? En wat gebeurt er als technologieën besluiten dat ze beter weten wat goed voor ons is dan wijzelf? Wat, kortom, als ons leven verandert in een Truman Show, waarin de menselijke maat ver is te zoeken?